środa, 5 lipca 2017

Miesiąc po zabiegu (zdjęcia)

Wszystko się ładnie goi, szwy jeszcze nie odpadły do końca, ale bólu (a raczej czegoś co przypomina zakwasy połączone z nadmierną wrażliwością skóry na każdy dotyk) już prawie nie czuję.

środa, 14 czerwca 2017

6 dni po mastektomii (zdjęcia)

Dziś po raz pierwszy miałem okazję dobrze przyjrzeć się efektom zabiegu. Po jednej stronie pojawił się duży siniak ze względu na przeciekający dren i krwiak. Po zdjęciu opatrunku w zasadzie nie miałem czego czyścić, spodziewałem się, że będzie dużo zaschniętej krwi i osocza, ale nacięcia pod sutkami są bardzo małe i wszystko wygląda naprawdę świetnie. Muszę chodzić w bandażu jeszcze przez tydzień, jak już wszystko będzie w 100% wygojone będę mógł chodzić na siłownię żeby wypełnić mięśniami ewentualny nadmiar skóry.




niedziela, 11 czerwca 2017

Etap 2. Mastektomia (08.06.2017)


Do Wrocławia przyjechałem z Warszawy o godzinie 04.30. Z dworca autobusowego odebrał mnie kolega i poszliśmy do niego żebym mógł się chociaż trochę przespać po całonocnej podróży. Z drzemki obudził mnie telefon z kliniki z pytaniem, kiedy dotrę na miejsce (miałem być przed 09.00). Na szczęście mieliśmy bardzo blisko, więc byłem idealnie na czas. Pożegnałem się z kolegą i poszedłem do poczekalni. Dostałem tam do wypełnienia formularz dotyczący przebytych chorób, przyjmowanych leków itp., później pielęgniarka odprowadziła mnie do mojego pokoju. Wszystko bardzo czyste i ładne. Pielęgniarka była przemiła, szczególnie jak dowiedziała się, że przyszedłem sam - starała się mnie uspokoić jak tylko mogła. Rozpakowałem się, przebrałem w tę specjalną, długą piżamę i czekałem na anestezjologa i chirurga. W międzyczasie podłączono mi kroplówkę. Najpierw przyszedł anestezjolog, zadał mi jeszcze kilka pytań do formularza, który wypełniłem wcześniej (głównie o lek od psychiatry). Chwilę później przyszło dwoje chirurgów i po krótkich oględzinach zaproponowali mi dwie opcje. Pierwsza - standardowe cięcia boczne, druga - małe nacięcia pod sutkami. Przy pierwszej oczywiście miałbym duże blizny i albo zagoiłyby się ładnie i po kilku latach nie byłoby ich prawie widać, albo mogłyby się rozciągnąć wzdłuż i wyglądać bardzo źle. Drugim minusem tej metody jest bardzo duże ryzyko, że sutki, które trzeba wyciąć i przyszyć ponownie zamieniłyby się w wielkie blizny, nie ma też szans na zachowanie w nich czucia. Wybrałem metodę pierwszą. W tym wypadku po zabiegu nie ma śladu, nawet niewielkie nacięcia pod sutkami nie będą u mnie widoczne, bo jak zauważył chirurg, mam sporo włosów wokół sutków. Zachowam w nich też czucie. Jedynym niepożądanym efektem tej metody jest luźna skóra, coś na kształt tego co robi się otyłym ludziom, którzy schudli. Chirurg zapytał czy będę chodził na siłownię (oczywiście taki mam plan), bo jeśli wypełnię tę skórę mięśniami to wszystko będzie wyglądać idealnie, muszę też pamiętać o tym, żeby chodzić wyprostowany, a ponieważ jestem też młody skóra powinna szybko się ściągnąć. Po konsultacji i podjęciu przeze mnie decyzji dostałem do podpisania zgodę na zabieg, chwilę później zaprowadzono mnie na salę operacyjną.



Narkozę dostałem nie przez maskę (tak jak to pamiętam z dzieciństwa), tylko przez kroplówkę, bo tak podaje się dorosłym. Dzieciom kroplówkę zakłada się jak już śpią, bo to nieprzyjemne. Zaczęło mi się trochę kręcić w głowie, ogólnie czułem się jakbym był pijany. Zapytałem czy dali mi już narkozę i czy zasypiam, lekarz powiedział, że tak i chwilę później zasnąłem. Gdy pierwszy raz się obudziłem byłem tylko częściowo przytomny. Usłyszałem głos pielęgniarki "Już po wszystkim. Podnieś ręce do góry". Nawet nie pamiętam czy podniosłem te ręce czy nie, ale na pewno zakładali mi wtedy bandaż (pielęgniarka uprzedziła, żebym bez zastanawiania się robił co mówią, bo zaraz po wybudzeniu będę pół przytomny, a trzeba założyć opatrunek), wsadzili do łóżka i od razu zasnąłem. Drugi raz obudziłem się gdzieś koło południa, przez chwilę miałem dreszcze, takie jak ma się z zimna (chociaż nie było zimno i byłem przykryty). Cały zabieg trwał może ze 2 godziny. Chwilę leżałem, później przyszła pielęgniarka, pytała jak się czuję i odeskortowała do toalety. Cały dzień spędziłem na spaniu, za każdym razem jak wstawałem czułem mdłości. Z prawego drenu zaczęła mi wyciekać krew, więc trzeba było odwinąć bandaż i ucisnąć trochę klatkę w tym miejscu, żeby pozbyć się nagromadzonej pod skórą krwi. Krew powinna spływać rurkami do pojemników, po to żeby nie zrobiły się krwiaki (czyli żeby krew nie zalegała pod skórą). Dreny nie są najprzyjemniejszym widokiem, musiałem je nosić ze sobą do łazienki w kieszeniach spodenek, przy okazji plamiąc krwią z przeciekającego miejsca podłogę. Bólu nie czułem wcale, to było bardziej jak jakieś potężne zakwasy. Jedyną nieprzyjemną rzeczą były wymioty. Późnym popołudniem dostałem do zjedzenia jogurt i herbatę i odłączono mi kroplówkę, W nocy jak wstawałem do toalety zwymiotowałem, zamiast wezwać pielęgniarkę poszedłem spać dalej. Rano zmieniono mi opatrunek, dostałem wypis, lekarz wytłumaczył mi co mam robić dalej i czekałem aż odbiorą mnie znajomi. W międzyczasie znowu zwymiotowałem i zacząłem czuć się naprawdę źle więc tym razem nacisnąłem mały, czerwony guziczek przy łóżku i powiedziałem pielęgniarce w czym rzecz. Okazało się, że wymiotując w nocy się odwodniłem, bardzo skoczyło mi ciśnienie i czułem się słabo. Musiałem mieć ponownie podłączoną kroplówkę, podano mi też leki na pobudzenie układu pokarmowego, który był jeszcze "uśpiony" po narkozie i nie tolerował nawet wody. Po godzinie poczułem się lepiej, miałem dobre ciśnienie, nie czułem mdłości i bez problemu dojechałem ze znajomymi do domu. Opatrunek muszę zmienić za 5 dni od zabiegu, bandaż nosić przez 2 tygodnie. Szwy są rozpuszczalne, więc nie będę musiał nigdzie chodzić na ich zdejmowanie.



Klinika, podejście lekarzy i personelu rewelacyjne. Mam nadzieje, że również efekty zabiegu będą idealne i bez śladu.



Kontakt do kliniki:
Ośrodek Chirurgii Małoinwazyjnej i Endoskopowej 
ul. Rajska 73, 54-028 Wrocław 

Chirurdzy: 

Joanna Pobiedzińska i Jacek Moszonkowski

czwartek, 30 marca 2017

Jak podchodzę do zmian

Pierwsze miesiące są zawsze najbardziej ekscytujące i towarzyszy im ogromna euforia. Niektórzy już po pierwszym zastrzyku doszukują się z mian w wyglądzie. U każdego zmiany zachodzą w innym tempie - u jednych są bardzo widoczne, u innych subtelniejsze. Są tacy, którym twarz zmienia się naprawdę bardzo i tacy, którzy po 2 latach wciąż wyglądają jak kobieta z lekkim zarostem. Niektórym zarost na całej twarzy pojawia się już po 6 miesiącach, niektórym po roku, innym po 2 latach, a jeszcze innym wcale. To samo jest ze zmianą sylwetki - jedni chudną z bioder szybciej i bez większego wysiłku, inni muszą nad tym pracować. To, że możemy na testosteronie spodziewać się szeregu zmian fizycznych czy psychicznych, nie oznacza że pojawią się one już po pierwszym zastrzyku albo zaledwie po miesiącu. Niektóre mogą nie pojawić się wcale. Ludzie czytają w Internecie o wszystkich możliwych zmianach i usilnie zaczynają doszukiwać się ich u siebie, a przesadne zwracanie uwagi na drobne szczegóły w swoim wyglądzie przyczynia się do fałszywego przekonania, że jakieś zmiany faktycznie nastąpiły. I tak meszek na twarzy widoczny z odległości jednego centymetra urasta do miana zarostu, mięśnie nagle wydaja się większe, a na zdjęciach twarzy zrobionych przy zupełnie innym oświetleniu widać szerszą szczękę. Oczywiście wtedy trzeba się pochwalić zaobserwowanymi zmianami i tak dochodzi do szerzenia się absurdu, bo jeśli ktoś twierdzi, że po tygodniu zmieniła mu się twarz, urosły mięśnie, zmieniła tekstura włosów i zapach (bo i taki absurd słyszałem) to inni nie chcą być gorsi i zaczynają doszukiwać się tych zmian u siebie. Albo je znajdują, albo zaczynają się martwić, że coś z nimi nie tak i testosteron na nich nie działa (może nawet zaczną niepotrzebnie zwiększać dawki).

Niedobrze jest robić z tranzycji główny cel w życiu i traktować jako rozwiązanie wszystkich problemów. Ta początkowa euforia minie po roku, zastrzyki staną się tylko mniej lub bardziej przykrą i upierdliwą czynnością, o której trzeba pamiętać i ewentualnie ruszyć się do apteki po igły czy strzykawki, bo akurat się skończyły. Zmiany nie będą już tak zauważalne jak na początku, do męskiego głosu już dawno się przywyknie, zarost zacznie być denerwujący, mięśnie wcale nie urosły od samego wbijania sobie igły w nogę, a twarz może wcale nie wyglądać jak u modela. Tranzycja nie powinna być celem samym w sobie, a jedynie środkiem do osiągania innych, ważniejszych celów, sprawieniem, by codzienne życie i dążenie do nich było bardziej komfortowe.

Korekta płci to nie wyścig, a jednak bardzo wiele młodych osób tak to traktuje. Dopytywanie się kiedy pierwszy zastrzyk, kiedy mastektomia, zaczynanie diagnozy czym prędzej, bo ktoś tam już zaczął brać testosteron, a ja jeszcze nie to bardzo niedojrzałe podejście. To, że kolega już od 3 miesięcy jest na tst może wcale nie znaczyć, że szybciej osiągnie pożądane efekty. Może się okazać, że po roku będzie wyglądał mniej męsko, niż ktoś inny po zaledwie 6 miesiącach. Cieszcie się zmianami, ale miejcie do tego dystans.

sobota, 17 grudnia 2016

Testosteron. Zmiany fizyczne

Bardzo dobrze pamiętam swój pierwszy zastrzyk, w moje urodziny 20 stycznia 2015, niesamowicie mi po nim ulżyło. Przed testosteronem cały czas chodziłem poirytowany i smutny, depresję miałem prawie nieprzerwanie od gimnazjum. Minął już prawie rok, a ja miałem może ze 3 gorsze dni. byłem przekonany, że depresja jest integralną częścią mojej osobowości i że prawdopodobnie skończę ze sobą przed 30-stką. Oczywiście nadal miewam napady dysforii, ale zdarzają się dużo rzadziej niż wcześniej i mam poczucie, że wystarczy po prostu więcej czasu i pracy na siłowni, żeby nastąpiła poprawa. Zacząłem naprawdę żyć w momencie gdy ludzie zaczęli postrzegać mnie tak, jak ja widziałem siebie, czyli jako mężczyznę.

Miesiąc 1

Najbardziej widoczną, a raczej odczuwalną zmianą po pierwszym miesiącu był znaczny wzrost libido. Przedtem prawie w ogóle nie odczuwałem pociągu seksualnego i nawet nie potrafiłem określić jednoznacznie swojej orientacji. teraz zacząłem częściej zwracać uwagę na kobiety. Od tej pory pożegnałem się też z okresem. Zauważyłem także lekką zmianę w głosie, zaczął się łamać i czułem jakbym ciągle miał chrypę. Nastąpił tu również przełomowy moment - pierwszy raz skorzystałem z męskiej toalety, nikt się na mnie dziwnie nie patrzył, a mi tak bardzo chciało się lać, że i tak miałbym to głęboko gdzieś. Ludzie nadal czasem zwracali się do mnie na Pani, ale częściej unikali używania końcówek - np. doradca w mediamarkt zaczął już wypowiadać słowo "znalazł...", po czym przerwał zanim dotarł do końcówki i szybko zamienił formę na "jeśli nie zostało znalezione".

Miesiąc 2

Po 2 miesiącach głos powinien całkiem się obniżyć i tak też się stało w moim przypadku. Czasem potrafił znów się podwyższyć, rano często był niższy - ogólnie mój głos wciąż był nieco niestabilny.
Zauważyłem też dużo nowych, cienkich włosków na brodzie.

Głos po 1 miesiącu

Głos po 2 miesiącach

Głos po 10 miesiącach

Miesiąc 3

Zaczęło pojawiać się coraz więcej włosów na brzuchu, nogach i wewnętrznej stronie ud, gdzie wcześniej prawie nic nie rosło. Głos miałem już ustabilizowany i dalej mi się nie obniżył.

Miesiąc 4-6

Pierwsze oznaki zarostu na twarzy, choć zarost to za dużo powiedziane. Zaczął pojawiać się meszek i cienie włoski na brodzie i pod nosem. Zacząłem się golić co 2 tygodnie. Wciąż coraz więcej włosów na ciele. Zauważyłem, że zmalał mi tyłek i powiększyły się łydki. Zwiększyła mi się też znacznie potliwość i trądzik zaczął pojawiać się też na ramionach i klatce.
Po pół roku zauważyłem, że faktycznie zmieniła mi się twarz - lekko poszerzyła szczęka, pogrubiła szyja i kilka innych subtelnych zmian, których nawet nie umiem nazwać. Zaczęło mi rosnąć jabłko Adama.


Miesiąc 7-11

Przestałem zauważać już zmiany, nadal oczywiście zachodzą, ale nie są już tak widoczne jak na samym początku. Cały proces jest bardzo powolny i już nie tak gwałtowny. W okolicach 9 miesiąca zauważyłem, że mam całkiem ładnie owłosione ręce. Poza tym, nieco poszerzyły mi się barki. Od stycznia przytyłem z 54 kg na 67 kg, co nie jest tylko zasługą testosteronu tylko zmiany w diecie i ćwiczeń (bardzo nieregularnych, ale jednak).





niedziela, 11 grudnia 2016

Jak robić zastrzyk?

Kupiłeś już swoją pierwsza paczkę testosteronu, co dalej? Wraz z receptą lekarz prowadzący powinien wypisać Ci skierowanie stałe do gabinetu zabiegowego. Teraz masz dwie możliwości: albo idziesz z tym do gabinetu zabiegowego w przychodni publicznej, w której jesteś zarejestrowany, albo do dowolnego gabinetu prywatnie. W gabinecie prywatnym będziesz musiał zapłacić za zastrzyk około 35 zł i tyle też ja zapłaciłem za swój pierwszy shot. Jeśli zlecenie na zastrzyki dostałeś od lekarza z NFZ, to prawdopodobnie będziesz miał zastrzyki za darmo w swojej przychodni. Po pierwszym zastrzyku poszedłem do przychodni, żeby dowiedzieć się czy będą mi je robić w ramach ubezpieczenia, bo średnio podobała mi się perspektywa płacenia 70 zł miesięcznie. Zlecenie miałem od lekarza prywatnego, ale mimo to lekarka zgodziła się żebym korzystał z usług gabinetu zabiegowego za darmo. Od razu zapytała czy przygotowuje się do zmiany płci i miała bardzo pozytywne nastawienie, próbując pomóc jak tylko się da. Na zastrzyki do przychodni chodziłem przez jakieś 4 miesiące, później do przychodni przyszła kontrola i wtedy zapytałem, czy nauczą mnie robić zastrzyki samemu. Pielęgniarka nie bardzo chciała, bo stwierdziła, że to wcale nie jest takie oczywiste i że mogą się zrobić krwiaki itd. więc ostatecznie stanęło na tym, że miałem przynosić własne strzykawki i igły, a zastrzyk nie był wpisywany do zeszyciku. Kilka zastrzyków miałem zrobionych na lewo, ale ponieważ muszę je brać do końca życia to koniec końców pielęgniarka skrupulatnie mnie przeszkoliła.

Zanim przejdę do opisania jak zrobić zastrzyk samemu - najlepiej jest pójść na pierwszy zastrzyk do przychodni i poprosić pielęgniarkę, żeby robiąc zastrzyk tłumaczyła po kolei co i jak, na drugi zastrzyk również tylko tym razem zrobić go samemu, pozwalając by pielęgniarka kontrolowała, czy robisz to prawidłowo. Tak właśnie było w moim przypadku i zrobienie zastrzyku pod okiem pielęgniarki dało mi dużo pewności siebie, dzięki czemu kolejne zastrzyki w domu nie były tak stresujące - miałem pewność, że krzywdy sobie nie zrobię. A teraz do rzeczy.


Co będzie potrzebne?

  • strzykawka 5 (5 ml)
  • igła 8 (0,8 mm)
  • woda utleniona
  • gazik

Gdzie robić zastrzyk?

Jeśli zastrzyk robi pielęgniarka, to zazwyczaj jest to pośladek. Zastrzyk z testosteronu wykonuje się domięśniowo, własnie w pośladek albo w udo. Widziałem sporo transów robiących sobie samemu zastrzyk w pośladek, ale jest to bardzo niewygodne miejsce - po pierwsze ciężko jest wykonać aspiracje, o której ogromna część ludzi nie pamięta lub nie wie, że jest to konieczne (o tym za chwilę), a po drugie testosteron jest bardzo oleistą cieczą i długo się go wstrzykuje. Wykręcanie głowy do tyłu, kiedy nawet nie można do końca zobaczyć gdzie się wbija igłę to słaby pomysł.

Ok, wiemy już, że zastrzyk robi się w udo, ale gdzie konkretnie? Igłę trzeba wbić pod kątem prostym w górną, zewnętrzną część uda. Najłatwiej jest podzielić sobie udo na 4 równe części i wybrać miejsce leżące w górnej, zewnętrznej ćwiartce.

1. Otwórz ampułki.

Najpierw potrząśnij ampułkę, tak żeby cała jej zawartość spłynęła na dół. Na każdej ampułce jest biała kropeczka, aby otworzyć ampułkę trzeba lekko na nią nacisnąć i odłamać górną część. Teraz odstaw ampułki na bok.

2. Zdezynfekuj miejsce wkłucia.

Tu nie trzeba wiele tłumaczyć, po prostu nalej wody utlenionej na gazik i przetrzyj.

3. Przygotuj strzykawkę.

Rozpakuj igłę i strzykawkę, nałóż jedno na drugie  - żadna filozofia. Jest tu jednak jedna bardzo ważna rzecz. Igła poza tym, że jest zapakowana w plastik, posiada też plastikową osłonkę. Po zdjęciu tej osłonki igły pod żadnym pozorem nie można nigdzie kłaść ani dotykać! Dlaczego? Ponieważ grozi to zakażeniem. Tak samo jak brak dezynfekcji miejsca, w które będziesz wkłuwać igłę.

4. Upewnij się, że w strzykawce nie ma powietrza!

Wstrzyknięcie powietrza może spowodować zator. powietrze należy wystrzyknąć na zewnątrz, do momentu aż wypłynie pierwsza kropelka testosteronu. Z całą pewnością zobaczysz, że mimo iż wyleciała kropelka to w strzykawce nadal jest dużo małych bąbelków. Tym się nie przejmujemy, one nie przedostaną się przez igłę.

5. Iniekcja




No i przechodzimy do najtrudniejszej części. Należy złapać skórę w taki sposób jak na nagraniu, nie za wąsko ale też nie za szeroko. Ważne jest żeby strzykawkę trzymać w identyczny sposób, mały palec powinien dotykać igły. W ten sposób możemy wykonać szybki i pewny ruch bez obawy, że igłę wbijemy do samego końca (nie powinno się tego robić). Palec skutecznie to uniemożliwi.

Filozofia jest taka: im mniej będziesz się nad tym modlił, tym lepiej. Ja idąc za rada pielęgniarki ćwiczyłem wszystko na poduszce, bardzo mi to pomogło wytrenować ten szybki, pewny ruch. Wiadomo, że własna noga to co innego i nasz mózg skutecznie chroni nas przed robieniem takich głupot jak wbijanie sobie igieł w mięśnie, ale tak będzie teraz wyglądało Twoje życie aż do śmierci, więc nie masz wyboru. Na pocieszenie powiem, że to wcale nie boli.

Wbiłeś igłę, połowa sukcesu za nami. teraz przechodzę do wyjaśnienia tajemniczego słowa aspiracja. Może się zdarzyć, że za którymś razem zamiast w mięsień trafimy w naczynie krwionośne, a tam testosteronu nie można wstrzykiwać. Żeby upewnić się, że nie natrafiliśmy na naczynie krwionośne ciągniemy do góry za tłok strzykawki (może być ciężko), żeby odessać płyn z ciała. Jeśli w strzykawce zobaczymy bąbelki to jest dobrze, jeśli krew - to jest niedobrze, ale bez paniki. W przypadku pierwszym po prostu wstrzykujemy testo, wyciągamy igłę i uciskamy wacikiem. W przypadku drugim NIE wstrzykujemy. Wyciągamy igłę, zakładamy nową i szukamy nowego miejsca na wkłucie. Nie trzeba pozbywać się krwi ze strzykawki albo co gorsza wyrzucać całej jej zawartości. Wstrzyknięcie własnej krwi w mięsień jest bezpieczne (a co ciekawe niektórzy robią to w celach leczniczych).

6. Zastrzyki wykonuj naprzemiennie w lewą i prawą nogę.

Po pierwsze dlatego, żeby nie zrobił się zrosty (stwardnienia utrudniające wbicie igły), a po drugie podobno testosteron nie rozprowadza się równomiernie po ciele.

Po zastrzyku zazwyczaj czuję napięcie i ból jak przy zakwasach (co jest chyba normalne biorąc pod uwagę, że właśnie dźgnąłem się w mięsień dość grubą igłą), przechodzi na drugi dzień. Kilka razy zdarzyło się, że zabolało mnie przy wkłuwaniu. Nie wiem od czego to zależy, ale zazwyczaj nic nie czuję. Z pewnością lepiej jest rozluźnić mięśnie.

Na zakończenie raz jeszcze zachęcam do poproszenia pielęgniarki o przeszkolenie i stanowczo odradzam przyjmowanie testosteronu na własną rękę.

środa, 7 grudnia 2016

Etap 1: Diagnoza

Jeśli podejrzewasz u siebie transseksualizm bądź transgenderyzm (o różnicy między tymi dwoma zaburzeniami opowiem za chwile), to pierwszym krokiem jest udanie się do psychologa w celu potwierdzenia, że to właśnie Ci dolega. Każdy psycholog teoretycznie powinien znać się na temacie transseksualizmu, tak samo jak na innych zaburzeniach psychicznych, ale nie każdy miał doświadczenie z transseksualnym pacjentem. W Polsce jest kilku lekarzy, którzy są najczęściej odwiedzani przez osoby transseksualne i mają w tym temacie największe doświadczenie. Listę lekarzy polecanych znajdziesz tutaj. Ponieważ na Niebieskim forum jest dostatecznie wiele informacji na temat poszczególnych lekarzy, ja nie będę się na tym skupiał. Dodam jedynie, że u niektórych specjalistów diagnoza może potrwać rok, u innych są to 2 tygodnie. Do psychologa możesz udać się prywatnie, bądź poprosić lekarza rodzinnego o skierowanie i umówić wizytę na NFZ.

U lekarza w Warszawie, do którego chodzę, cały proces trwa 2 tygodnie. Za pierwszą wizytę, na której opowiedział jak to wszystko wygląda i jakie będą koszty zapłaciłem 250 zł. Na kolejną wizytę (też 250 zł) musiałem przynieść życiorys emocjonalny. Życiorys emocjonalny pisze się tak jak zwykły z tym, że skupiamy się na opisywaniu emocji, towarzyszących nam przy ważnych wydarzeniach z życia i oczywiście skupiamy się również na temacie transseksualizmu – kiedy zaobserwowaliśmy, że coś jest nie tak itd.

Na tej samej wizycie dostałem do wypełnienia testy psychologiczne: MMPI-2 - wielowymiarowy kwestionariusz osobowości, test niedokończonych zdań, test do oceny płci psychicznej, test na orientację seksualną. Będzie np. lista stwierdzeń typu „bardzo dbam o swój wygląd”, „jestem niezależny” i do tego skalę od 1 do 5, na której zaznacza się jak bardzo zgadzasz się z twierdzeniem. Pamiętam też pytanie mające na celu ocenić poziom dysforii – zaznaczyć na skali jak bardzo nie zadowolony jesteś ze swoich poszczególnych pierwszorzędnych (narządy płciowe, piersi) i drugorzędnych (struktura twarzy, zarost, owłosienie, rozłożenie tkanki tłuszczowej) cech płciowych. I tu dochodzimy do różnicy pomiędzy transseksualizmem a transgenderyzmem. Transseksualizm stwierdza się w przypadku niezadowolenia z braku posiadania członka (pierwszorzędnej cechy płciowej), transgenderyzm w przypadku umiarkowanego lub braku dyskomfortu odnoszącego się do narządów płciowych. Oba zaburzenia leczy się w ten sam sposób, pacjenci transseksualni mogą zdecydować się na III operację, czyli neophalloplastykę, ale nie muszą. Zdiagnozowanie transgenderyzmu nie oznacza też, ze pacjent nie może do tej operacji przystąpić jeśli zmieni zdanie.

Nie wszystkie pytania i testy dotyczą bezpośrednio transseksualizmu, ich zadaniem jest wykluczenie innych, współistniejących zaburzeń. Radzę wypełniać rzetelnie, zgodnie z prawdą i nie koloryzować. Nie próbuj ze strachu przed tym, że nie dostaniesz hormonów na siłę robić z siebie bardziej męskiego niż jesteś. Nawet nietransseksualni mężczyźni mogą otrzymać niski wynik cech męskich. Wynik testu nie przesądza diagnozy i tego czy zostaniesz dopuszczony do terapii hormonalnej.

Po analizie testów, która trwała tydzień, ponieważ zostały one wysłane do psychologa (mój lekarz jest psychiatrą i seksuologiem i prawdopodobnie nie mógł sam tego zrobić) dostałem wynik stwierdzający zaburzenie. Za analizę testów i bliżej nieokreśloną opiekę lekarską zapłaciłem 1200 zł. Kolejnym krokiem były badania lekarskie. W ich skład wchodzą (podane ceny są orientacyjne):
  • Kariotyp – 400 zł
  • EEG – 100 zł
  • RTG głowy – 100 zł
  • badanie dna oka – 50 zł
  • badanie krwi (w skład badania krwi wchodzi wiele różnych badań, część udało mi się zrobić na NFZ dlatego zapłaciłem nieco mniej) – 70 zł
Razem ok. 720 zł

Z tymi badaniami i diagnozą następnie trzeba udać się do seksuologa, a on wypisze Ci receptę. W moim przypadku wystarczyło badanie krwi, bo tak naprawdę tylko ono jest potrzebne do stwierdzenia czy możecie brać hormony. Reszta badań potrzebna jest tylko do sądu. Opcjonalnie niektórzy psychologowie mogą wymagać badania ginekologicznego.

Podsumowując:
  1. Wizyta u psychologa / opcjonalnie wizyta u lekarza rodzinnego po skierowanie do psychologa
  2. Życiorys emocjonalny
  3. Testy psychologiczne
  4. Seksuolog (wasz lekarz prowadzący)
  5. Badania lekarskie
  6. Wypisanie recepty / opcjonalnie wizyta u endokrynologa
Oczywiście można najpierw udać się do seksuologa, a potem do psychologa. Tak czy inaczej będziesz musiał udać się do obu tych lekarzy, w jakiej kolejności to już nie ma znaczenia. Możliwe jest też, że seksuolog wyśle Cię do endokrynologa, który ustali dawkę testosteronu (nie każdy seksuolog może wypisać receptę na hormony). Do endokrynologa warto chodzić raz w roku, żeby sprawdzić swój stan zdrowia.

Całkowity koszt: ok. 2400 zł