wtorek, 10 kwietnia 2018

Konieczność badań ginekologicznych u K/M

Postanowiłem zrobić o tym post, ponieważ w polskich szkołach (przynajmniej za moich czasów) edukacji seksualnej nie ma wcale i o wielu rzeczach dowiedziałem się dużo, dużo później. Wiem, że dla transseksualnych mężczyzn badania ginekologiczne są dużo bardziej niekomfortowe i przez to odwlekane.

Kiedy więc należy je wykonywać?
Ogólna zasada jest taka: jeśli jesteś aktywny seksualnie (dochodzi do penetracji) i/lub ukończyłeś 25 rok życia.
Główną przyczyną raka szyjki macicy jest przenoszony drogą płciową wirus HPV. Wirus jest bardzo powszechny, ale u większości osób jest zwalczany przez system immunologiczny. Jeśli się tak nie stanie i wirus nie będzie leczony, może doprowadzić do powstania zmian rakowych, które przez lata nie dają żadnych objawów. Z tego względu konieczne są badania cytologiczne. Oczywiście im mniej partnerów miałeś i im mniej partnerów miał Twój partner tym mniejsze ryzyko zakażenia.
Badania cytologiczne powinny być wykonywane raz w roku przez 4 pierwsze lata od zaczęcia współżycia. Później mogą być wykonywane co 2-3 lata.
Testosteron może dawać fałszywe objawy podobne do tych wczesnorakowych, dlatego lekarz powinien zostać o tym poinformowany.

sobota, 6 stycznia 2018

Darmowa pomoc prawna

Jeśli pobierasz świadczenia socjalne albo nie ukończyłeś jeszcze 26 roku życia, to przysługuje Ci darmowa pomoc prawna, w tym pomoc w napisaniu pozwu o korektę płci metrykalnej. Niedługo kończę 25 lat więc z pewnością udam się do takiego punktu żeby już mieć przygotowany pozew i złożyć go, jak tylko uzbieram na opłacenie opinii u dr Dulko, samą opłatę sądową i kilka badań, które jeszcze muszę zrobić (czyli ok 1600 zł). Kiepsko u mnie z finansami dlatego zmiana danych mi się nieco odkłada i nie jest to dla mnie priorytetem, ale napisanie pozwu nie jest wcale taką prostą sprawą, szczególnie jeśli trzeba kombinować z nieakceptującymi rodzicami, więc polecam każdemu tę opcję, jeśli nie wiecie, że wam taka pomoc przysługuje.


https://darmowapomocprawna.ms.gov.pl/pl/nieodplatna-pomoc-prawna/mapa-punktow-pomocy/

piątek, 5 stycznia 2018

Co się stanie, jeśli zrobisz zastrzyk z tygodniowym opóźnieniem?

Ostatnio dwa razy zdarzyło mi się tak duże obsunięcie w terminach. Z reguły to dwa czy trzy dni, a to jeszcze nie jest tragedia. Ogólnie zalecenia przy prolongatum to 2 ampułki co 10, 12 lub 14 dni, zależnie od trybu życia, aktywności fizycznej i cech osobniczych. Mój lekarz prowadzący twierdzi, że ten cykl powinienem sobie ustalić sam, w zależności od samopoczucia, bo gdy poziom testosteronu jest za niski to można odczuwać zmęczenie i wahania nastroju. Czasem trudno odróżnić zmęczenie spowodowane niskim poziomem tst, a np. pracą, ale po 3 tygodniach czułem się już naprawdę źle, nie mogłem się skupić i byłem zmęczony fizycznie, dodatkowo im dłuższe odstępy tym większy trądzik. Doświadczyłem prawdziwego wysypu krost mniej więcej po 2,5 tygodnia od zastrzyku. Jestem pewien, że pojawianie się trądziku jest skorelowane z cyklem hormonalnym i regularne robienie zastrzyków zmniejsza jego ryzyko.

niedziela, 20 sierpnia 2017

FAQ. Psycholog, seksuolog, psychiatra - czym się różnią i który czym się zajmuje

Psycholog - zajmuje się diagnozowaniem zaburzeń i pomaga z problemami poprzez rozmowę. Psycholog nie ma uprawnień do wypisywania jakichkolwiek leków, w tym testosteronu, bo nie ukończył medycyny. Może zdiagnozować transseksualizm i wystawić opinię do sądu.

Seksuolog - lekarz prowadzący tranzycję. Seksuologia jest specjalizacją, więc seksuologowie najczęściej są też psychologami, którzy ukończyli dodatkowy kurs. Seksuolog może być też po medycynie (np. po psychiatrii) wtedy ma uprawnienia do wypisywania recept na testosteron. Tak więc nie każdy seksuolog nadaje się na lekarza prowadzącego transów, bo nie każdy może wypisywać recepty.

Psychiatra - psychiatra najczęściej współpracuje z psychologiem i jeśli psycholog stwierdzi jakieś zaburzenie, to psychiatra w razie takiej potrzeby może wypisać na nie leki. Zajmuje się więc głównie leczeniem farmakologicznym zaburzeń. Może też wypisać zaświadczenie do sądu.

Podsumowując: na lekarza prowadzącego tranzycję nadaje się seksuolog, który skończył medycynę, czyli najczęściej będzie to psychiatra ze specjalizacją seksuologa, bo to on może wypisywać recepty na testosteron. Diagnozowaniem zajmuje się natomiast psycholog, najlepiej ze specjalizacją seksuologiczną.

środa, 5 lipca 2017

Miesiąc po zabiegu (zdjęcia)

Wszystko się ładnie goi, szwy jeszcze nie odpadły do końca, ale bólu (a raczej czegoś co przypomina zakwasy połączone z nadmierną wrażliwością skóry na każdy dotyk) już prawie nie czuję.

środa, 14 czerwca 2017

6 dni po mastektomii (zdjęcia)

Dziś po raz pierwszy miałem okazję dobrze przyjrzeć się efektom zabiegu. Po jednej stronie pojawił się duży siniak ze względu na przeciekający dren i krwiak. Po zdjęciu opatrunku w zasadzie nie miałem czego czyścić, spodziewałem się, że będzie dużo zaschniętej krwi i osocza, ale nacięcia pod sutkami są bardzo małe i wszystko wygląda naprawdę świetnie. Muszę chodzić w bandażu jeszcze przez tydzień, jak już wszystko będzie w 100% wygojone będę mógł chodzić na siłownię żeby wypełnić mięśniami ewentualny nadmiar skóry.




niedziela, 11 czerwca 2017

Etap 2. Mastektomia (08.06.2017)


Do Wrocławia przyjechałem z Warszawy o godzinie 04.30. Z dworca autobusowego odebrał mnie kolega i poszliśmy do niego żebym mógł się chociaż trochę przespać po całonocnej podróży. Z drzemki obudził mnie telefon z kliniki z pytaniem, kiedy dotrę na miejsce (miałem być przed 09.00). Na szczęście mieliśmy bardzo blisko, więc byłem idealnie na czas. Pożegnałem się z kolegą i poszedłem do poczekalni. Dostałem tam do wypełnienia formularz dotyczący przebytych chorób, przyjmowanych leków itp., później pielęgniarka odprowadziła mnie do mojego pokoju. Wszystko bardzo czyste i ładne. Pielęgniarka była przemiła, szczególnie jak dowiedziała się, że przyszedłem sam - starała się mnie uspokoić jak tylko mogła. Rozpakowałem się, przebrałem w tę specjalną, długą piżamę i czekałem na anestezjologa i chirurga. W międzyczasie podłączono mi kroplówkę. Najpierw przyszedł anestezjolog, zadał mi jeszcze kilka pytań do formularza, który wypełniłem wcześniej (głównie o lek od psychiatry). Chwilę później przyszło dwoje chirurgów i po krótkich oględzinach zaproponowali mi dwie opcje. Pierwsza - standardowe cięcia boczne, druga - małe nacięcia pod sutkami. Przy pierwszej oczywiście miałbym duże blizny i albo zagoiłyby się ładnie i po kilku latach nie byłoby ich prawie widać, albo mogłyby się rozciągnąć wzdłuż i wyglądać bardzo źle. Drugim minusem tej metody jest bardzo duże ryzyko, że sutki, które trzeba wyciąć i przyszyć ponownie zamieniłyby się w wielkie blizny, nie ma też szans na zachowanie w nich czucia. Wybrałem metodę pierwszą. W tym wypadku po zabiegu nie ma śladu, nawet niewielkie nacięcia pod sutkami nie będą u mnie widoczne, bo jak zauważył chirurg, mam sporo włosów wokół sutków. Zachowam w nich też czucie. Jedynym niepożądanym efektem tej metody jest luźna skóra, coś na kształt tego co robi się otyłym ludziom, którzy schudli. Chirurg zapytał czy będę chodził na siłownię (oczywiście taki mam plan), bo jeśli wypełnię tę skórę mięśniami to wszystko będzie wyglądać idealnie, muszę też pamiętać o tym, żeby chodzić wyprostowany, a ponieważ jestem też młody skóra powinna szybko się ściągnąć. Po konsultacji i podjęciu przeze mnie decyzji dostałem do podpisania zgodę na zabieg, chwilę później zaprowadzono mnie na salę operacyjną.



Narkozę dostałem nie przez maskę (tak jak to pamiętam z dzieciństwa), tylko przez kroplówkę, bo tak podaje się dorosłym. Dzieciom kroplówkę zakłada się jak już śpią, bo to nieprzyjemne. Zaczęło mi się trochę kręcić w głowie, ogólnie czułem się jakbym był pijany. Zapytałem czy dali mi już narkozę i czy zasypiam, lekarz powiedział, że tak i chwilę później zasnąłem. Gdy pierwszy raz się obudziłem byłem tylko częściowo przytomny. Usłyszałem głos pielęgniarki "Już po wszystkim. Podnieś ręce do góry". Nawet nie pamiętam czy podniosłem te ręce czy nie, ale na pewno zakładali mi wtedy bandaż (pielęgniarka uprzedziła, żebym bez zastanawiania się robił co mówią, bo zaraz po wybudzeniu będę pół przytomny, a trzeba założyć opatrunek), wsadzili do łóżka i od razu zasnąłem. Drugi raz obudziłem się gdzieś koło południa, przez chwilę miałem dreszcze, takie jak ma się z zimna (chociaż nie było zimno i byłem przykryty). Cały zabieg trwał może ze 2 godziny. Chwilę leżałem, później przyszła pielęgniarka, pytała jak się czuję i odeskortowała do toalety. Cały dzień spędziłem na spaniu, za każdym razem jak wstawałem czułem mdłości. Z prawego drenu zaczęła mi wyciekać krew, więc trzeba było odwinąć bandaż i ucisnąć trochę klatkę w tym miejscu, żeby pozbyć się nagromadzonej pod skórą krwi. Krew powinna spływać rurkami do pojemników, po to żeby nie zrobiły się krwiaki (czyli żeby krew nie zalegała pod skórą). Dreny nie są najprzyjemniejszym widokiem, musiałem je nosić ze sobą do łazienki w kieszeniach spodenek, przy okazji plamiąc krwią z przeciekającego miejsca podłogę. Bólu nie czułem wcale, to było bardziej jak jakieś potężne zakwasy. Jedyną nieprzyjemną rzeczą były wymioty. Późnym popołudniem dostałem do zjedzenia jogurt i herbatę i odłączono mi kroplówkę, W nocy jak wstawałem do toalety zwymiotowałem, zamiast wezwać pielęgniarkę poszedłem spać dalej. Rano zmieniono mi opatrunek, dostałem wypis, lekarz wytłumaczył mi co mam robić dalej i czekałem aż odbiorą mnie znajomi. W międzyczasie znowu zwymiotowałem i zacząłem czuć się naprawdę źle więc tym razem nacisnąłem mały, czerwony guziczek przy łóżku i powiedziałem pielęgniarce w czym rzecz. Okazało się, że wymiotując w nocy się odwodniłem, bardzo skoczyło mi ciśnienie i czułem się słabo. Musiałem mieć ponownie podłączoną kroplówkę, podano mi też leki na pobudzenie układu pokarmowego, który był jeszcze "uśpiony" po narkozie i nie tolerował nawet wody. Po godzinie poczułem się lepiej, miałem dobre ciśnienie, nie czułem mdłości i bez problemu dojechałem ze znajomymi do domu. Opatrunek muszę zmienić za 5 dni od zabiegu, bandaż nosić przez 2 tygodnie. Szwy są rozpuszczalne, więc nie będę musiał nigdzie chodzić na ich zdejmowanie.



Klinika, podejście lekarzy i personelu rewelacyjne. Mam nadzieje, że również efekty zabiegu będą idealne i bez śladu.



Kontakt do kliniki:
Ośrodek Chirurgii Małoinwazyjnej i Endoskopowej 
ul. Rajska 73, 54-028 Wrocław 

Chirurdzy: 

Joanna Pobiedzińska i Jacek Moszonkowski